Z Twoim wpisem i tezą, że literatura bez nauki może się obejść, zgadzam się w przypadku fantastyki, ale tak jak napisałem – s-f jednak już naukę powinno jakąś zawierać. Przy czym pozwolę sobie uściślić i nawiązać znów do felietonu, moim zdaniem w s-f nauka nie musi występować jako prawda naukowa. Fabuła może być oparta nawet nie na błędnych, ale zupełnie fałszywych teoriach naukowych. To czego jednak wymagam, to żeby fabuła była konsekwentna.

Czytając książkę przejmuję od autora realia opisywanego przezeń świata. Nie muszą one być wykładane już na początku powieści czy opowiadania, ale jeśli książkowe różnią się od realiów życiowych, powinno to być w jakiś sposób wyjaśnione, naznaczone albo wynikać z treści i początkowych założeń tekstu.

W swoim felietonie podałeś przykład profesora Kobierzyckiego. Ja bym mu odpowiedział "Taki błąd wybija z rytmu, utrudniając czytanie". Sytuacja, kiedy czytelnik jest zaskakiwany jakimś ewidentnym babolem po prostu przeszkadza w czytaniu, świat się wali i przestaje być wiarygodny.

Oczywiście zgadzam się, że nie można na podstawie pojedynczych potknięć dyskwalifikować całości opowieści, ale im więcej błędów, tym gorzej się czyta książkę.

Tyle że każdy człowiek ma inny próg przyswajalności błędów. Dla niektórych jeden ort w książce to już porażka, a inni przyjmą i latających ludzi ;-)

Uff! Ale się rozpisałem.